سالها با تو بودم، دستانم را مي گرفتي، مسير ها مي يافتي، چه گرم بودي، چه زيبا، كوله بارم در برت مي گرفتي و پياده سوار مي رفتيم، چه كم توقع بودي آن زمان در زمان تنگدستي در مكان طولاني، در كوچه پس كوچه هاي عشقت از كنار جوي و از كنار دست انداز ها مي رفتي و كمك هايت خراب نمي شد، شعاع گردش فرمانت 2 متر بود و كولر ات پنجره بود، گرميت موتور بود و آمپرت پايين، دنده ات هر چه كم گاز، برف از چشمانت چه خب مي زدودي هر چند بر عكس همه بودي، لبه ات چوبي، چرخهايت اسپورت، رنگ همچو عشق من گرم و قرمز، سالم و مدل 57 (فروشي نيست) اما اكنون دست هايم را نمي گيري، گوشه گيري، در انتهاي كوچه هاي عشقانيم تو در پاركينگ خوابي، گرم نيستي چون نداري قوت از بنزين بي مروت، گازسوزت كرده ام و ديگر كوله ام نمي گيري، حال پياده سوار مي رويم، پرمصرفي، اكنون در دوره پرمايگي تو كجايي ماكسيما گفته ام 99 ساله مي دهند، در تنگنايي كوچه ها در جوب ها مي آفتي و من ماهي n تومان پول مي دهم از براي فنرهايت، فرمانت كه تمام مي چرخانم گلگيرت ميمالد و پنجره ات پايين نمي آيد، آمپرت زده بالا و دنده ات پر نمي گردد ارچه پرگاز، برف از چهره ات نمي زدايي و من ميدانم مشكلت چيست مشكلت همان اسقاط شدن است (پايان تلخ!) تو مي روي و من بي تو مي مانم!